من آمدنت را ،
دیدنت را
در شبهای تنهایی خود ، انتظار می کشم .
گل عشق را در خود بشکنم ...
و تنها
باران اشک چشمان تو
آن را به ثمر خواهد رساند
و تنها
قطره ای از چشمان تو
ا ی یار مهربان
فاصله ها را از بین خواهد برد
و اکنون
فاصله من و تو
تنها
به اندازه یک تار موی زیبا
به اندازه یک قطره اشک
از چشمان توست .
تاریک است
می گویند باران می بارد
می گویند صدای شر شر باران زیباست
ولی من نمی شنوم
غرق در افکارم
کمک می خواهم
کمک کسی که مرا رها کند
می خواهم از این تاریکی رها شوم
می خواهم صدای باران را لمس کنم
وقتی بغضم شکسته شد
و نفسهایم
غرق شد در اندوه و بی تابی ،
فقط سکوت با من بود
گاهگاهی که تنم
خسته از لحظه ها
به سوی تلخ ترین مرداب زندگی کشیده می شد
شبهایی که بالشم
خیس می شد از اشک شبانه و حسرت
فقط سکوت با من بود
دیری است
که با درد خود هم آشیان شده ام
و هنوز ،
سکوت با من است
کاش به جای تو
بر سکوت عاشق بودم!
من ایستاده بودم
تا زمان
لنگ لنگان
از برابرم بگذرد
و اکنون
در آستانه ظلمت
زمان به ریشخند ایستاده است
تا منش از برابر بگذرم
یادتــه تـو اوج پـایـیــز،آخـریـن لحـظـه دیدار خـب مواظـب خودت باش، دو سه بار،دوباره تکرار
یــادتـه بــه مـاجـرامــون چـقـدر نـگـا می کـردیـم تـا یـکی دلـش بـیـاد و بـگـه خـب،خـدا نـگـهـدار
تـــو خـدافـظـی کـردی،دل مـن یـه کـم تـکون خـورد بـعـدش اسـمـتـو نـوشـتـم روی سـاقـه سپیدار
بـارون گـریـه کـه بـاریـد از تـو ابـر غـصـه هـامـون هـر دومـون سـرگـذاشتـیم روی آجرای دیوار
یــه بـار دیگه می پـرسـم راس راسی بایـد جـدا شـیـم؟ یـادتـه اشک تو افتـاد روی سیم گرم گیتار؟
مـنم انگار مـث اشکـت از چـشـات افـتـاده بـودم یـه جوری دلت می لرزید پس دیگه نکردم اصرار
خـیـلی اونـجـا مـونـده بـودیـم هـمه مـا رو دیـده بودن بد جوری نیگا میـکردن مردم کوچه و بازار
نــگـاتـو گـرفـتـی از مـن گـفـتـی خـب کـاری نـداری مـن شـکـسـتـم ولـی گـفـتـم بـرو بـه امید دیدار
دو سـه تـا فـردا گـذشـت و مـن دیـگـه تـو رو نـدیـدم شـنـیـدم ولـی رسـیـدی بـه یـکـی شـبـیه دلدار
دل مــن دوبـاره لـرزیـد مـث ِ اون لحظه آخـر خاطِـرَت،هـر چی کـه گـفـتـی، شد رو رویای من آوار
حالا موندم ازخدامون چی بخوام،خوشیت یاغصت هـمه گفتن عکس اونودیگه از رو طاقچه بردار
امـا مـن مـی گـم خـدایـا،مـن کـه کـلـی غـصه دارم غـمای اونـم بگـیـرو بـاز به ایـن دیـوونـه بسپار
روی گــونـه هـای خـیـسم تو مثل اشک چکیدی
زیــــر بـــارون جــــدایـی ، الـتـمـاسـمـو نـدیـدی
نـدیـدی چـطور شکسـتم ، وقتی بی بهونه رفتی
تــو شــبـــای بـی قــراری از دل زمــونــه رفـتی
باورم نمی شه که تو ، دیگه نیستی تو شب من
دیگه بـاز بـر نـمی گرده لحظه های با تـو بودن
نـگــو دیـره نگـو دیـره ، راه بـرگـشـتـی نـداری
مـنـو بـا تـمـوم آهـم ، تـوی گـریـه جـا می ذاری
نگــو تـو صـدای گـرمت دیـگـه آوازی نـمـونـده
تـو بـه انـتـهـا رسیـدی ؛ واسـت آغـازی نمونده
مـی روی تـا بـا نـبـودن عـشق را پـر پـر کـنی
می روی با اشک حسرت ، دیده ام را تـر کنی
آن هـمـه گـفـتی نگاهـم بـا نگاهـت زنـده اسـت
مـن نـبـاشـم ،می تـوانی روزهـا را ســر کـنی؟
در نـبـودت گـریـه کـردم ، آیـنـه احـسـاس کرد
آیـنـه شـو ، گـریه ام را حـس کـنی ، باور کنی
سـبـز در عـشقت شـدم کـم کـم تـو دانستی ولی
عاقـبـت می خواستی در قـلب مـن خـنجـر کنی
بعـد تـو در سـینه نـامت می شـود یـک خاطره
کـــاش می شـد قـصـه عـشـق مـرا بـاور کـنـی
فاصله افتاده بين من و تو
دستامون نمي رسن به هم ديگه
اينو بغض تو نگفت، اينو قلب من مي گه
اين همه سال دوري، دوري و بي خبري
من گرفتار قفس، تو پي دربه دري
من به آينه دل خوش، تو به سايه ها اميدوار
من به غربت ِ تو مديون، تو از اين غريب طلب کار
...
اين همه زخم با من
اين همه درد با تو
ابر ِ شکوه چي بباره
من ببارم يا تو ببار
من گذشتم از گذشته
فرق ما شايد همين جاست
تو پُري از قهر ديروز، من نگاهم رو به فرداست
مي گريزم از اين هواهاي ابري ِ افسرده
که نه دل خوش ِ نه دلدار
نه غزل خوش ِ نه شاعر
من پي بخشودنم
تو به فکر داوري
منم به ابتدا رسيدم
تو هنوز در سفري، تو هنوز در سفري، تو هنوز در سفري
فاصله افتاده بين من و تو...
اي خداي من!
دلم مي خواهد شبيه بي کس ترين
آدم هاي روي زمين باشم.
آدم هايي که جز تو ياوري ندارند و وسعت
دنياي رنگارنگ احساسشان را، فقط عشق به تو پُر کرده است.
اي خداي من!
از عظمت و مهربانيت در حيرتم!
چگونه به من محبت مي کني در حالي که در سرزمين وجودم فصل سرد شيطاني حاکم است؟ چگونه دستم را مي گيري و هر لحظه و هر قدم مرا زير بارش باران رحمتت مي گيري، در حالي که ار تو دورم، دور دور....
اي خداي من!
سجده مي کنم در برابرت که آنقدر در برابر گناههاي من صبوري
کمکم کن تا اين مهرباني را درک کنم!
...و تو فرزندم!
زندگي صحنه ي زيباي هنرمندي ماست
هر کسي نغمه ي خود خواند و از صحنه رود
صحنه پيوسته به جاست
خرم آن نغمه...
که مردم بسپارند به ياد،
و بدان که اگر خدا نباشد، همه چيز مجاز است و همه چيز تو در گرو اعمال تو خواهد بود و آگاه باش که
اگر در صحنه ي حق و باطل نباشي، هر کجا باشي
فرقي نخواهد کرد،
چه به شراب ايستاده باشي، چه نماز، هر دو يکيست!
و فراموش نکن که
در ذره ذره، اندک اندک، خود را به خلق فدا کردن ونثار امت کردن است که ذره ذره، اندک اندک،
خود را پيدا مي کني و خود را کشف مي کني و
پي به خود راستينت مي بري.
و گوش کن!
حتي کسي که
از مادر فلج به دنيا آمده باشد، اگر قهرمان
ورزش نشود
خودش مسؤل است!
برایت پرنده ای می نویسم
به نام کوچک خودم
که آشیانش آغوش مهربان توست
من نگران آن پنجره ام که ساعت پرنده باز میشود
آب می شود
دانه می شود
درست ساعت پرنده
آن وقت که من پرنده ای برایت می نویسم
و روبروی پنجره ات
آب و دانه میچینم
یوسف نبوده ام که خریداری ام کنید
زندان شوید و بعد نگهداری ام کنید
در جشنها و قصر عزیزان چه کرده ام؟!
باید دچار بی کسی و خواری ام کنید!
تعبیر خواب مسئله کهنه ای شده است
حالا جواب عالم بیداری ام کنید
دریا شدن چه فایده دارد درون چاه
خوب است اگر به خون خودم جاری ام کنید!
خون دروغ پیرهنم را سیاه کرد
اینبار صادقانه عزاداری ام کنید
من به برادرانم امیدی نداشتم
ای گرگها .......... مگر که شما یاری ام کنید!!!
آينه ي دنيا
نه تو مي ماني
نه اندوه
و نه هيچ يک از مردم اين آبادي
به حباب نگران لب يک رود قسم
و به کوتاهي آن لحظه ي شادي که گذشت
غصه هم خواهد رفت
آن چنان که فقط خاطره اي خواهد ماند
لحظه ها عريانند
به تن لحظه ي خود جامه ي اندوه مپوشان هرگز
تو به آينه
نه
آينه به تو خيره شده است
تو اگر خنده کني او به تو خواهد خنديد
و اگر بغض کني
آه، از آينه ي دنيا که چه ها خواهد کرد
گنجه ي ديروزت پُر شد از حسرت و اندوه و چه حيف
بسته هاي فردا همه اي کاش، اي کاش
ظرف اين لحظه و ليکن خالي ست
ساحت سينه پذيراي چه کس خواهد بود
غم که از راه رسيد در اين سينه بر او باز مکن
تا خدا يک رگ گردن باقي است
تا خدا مانده، به غم وعده ي اين خانه مَده
آرام؟ نه ... با موج ها بی تاب خوابیده ست
یک شب خدای آسمان ها بود و ... حالا نیز
غرق لجن در گوشه ی مرداب خوابیده است
فرقی ندارد (مرده یا زنده) زمانی که ...
روز و شبش را تا ابد در خواب... خوابیده ست
من سرنوشت بی سرانجامم من آن ماهم ...
ماهی که دور از سایه ی مهتاب خوابیده ست
من ماه مردابم... ولی مهتاب آن بالا ست
در آسمان دور از من و این آب خوابیده ست
نامم را به تو ندادم
که از انگشتانت روی خشت
گلی شود
توی کوره بسوزد
پدرم ... نامم ... شناسمه ام...
مثل همان خشت
که نامم را بر آن نوشتی
معلوم نیست از خانه کدام آدم سردرآورم
من گم شده ام ...
بی نام...
بی آنکه نامم را به یاد بیاورم
از این به بعد مرا
آجری از این همه دیوار جستجو کنید
سر در خانه ای که پلاک ندارد
پلاک من و تو سالهاست
در کوره های آدم سوزی سوخته است
خيلي سخته
خيلي سخته عاشق کسي بشي اما اون حتي ندونه دردتو
از چشات نخونه قصه ي غمو علت لرزش دست سردتو
خيلي سخته زندگيت فنا بشه واسه ديدن يه لبخند رو لباش
واسه گفتن از اميد و آرزو تو سياهي ِ غم انگيز شباش
من نيومدم بگم عاشقم چون از اين حرفا پُر ِ گوش همه
اشتباهه که مي گن گريه ي مرد روي زخماي تنش يه مرهمه
من نيومدم بگم تو هم بيا مثه قصه ها بريم از اين ديار
يا که خيلي مهربون يه مدتي واسه من اداي عشقو در بيار
تو مي خواي برنده باشي ميدونم به همه مي گم ببازن جلو پات
هر چي اسپند ِ به آتيش مي کشم تا که چشمت نزنن، بشن فدات
تو مي خواي پرنده باشي ميدونم يه نفس هواي خوشبختي مي خواي
خودم آسمون هفتمت مي شم تو فقط بگو، بگو باهام مي آي
گفتگو
گفتي که مي بوسم تو را، گفتم تمنا مي کنم
گفتي اگر بيند کسي، گفتم که حاشا مي کنم
گفتي ز بخت بد اگر ناگه رقيبت آيد ز در
گفتم که با افسون گري او را ز سر وا مي کنم
گفتي که تلخي هاي مي گر ناگوار افتد مرا
گفتم با نوش لبم آن را گوارا مي کنم
گفتي چه مي بيني بگو در چشمت چون آيينه ام
گفتم که من خود را در او عريان تماشا مي کنم
گفتي که از بي طاقتي دل قصد يغما مي کند
گفتم که با يغماگران باري مدارا مي کنم
گفتي که پيوند تو را با نقد هستي مي خرم
گفتم که ارزان تر از اين من با تو سودا مي کنم
گفتي اگر از کوي خود روزي تو را گويم برو
گفتم که صد سال دگر امروز و فردا مي کنم
گفتي اگر از پاي خود زنجير عشقت وا کنم
گفتم ز تو ديوانه تر داني که پيدا مي کنم
ته يه فنجون خالي
دنبال يه طرح تازه
يه تبسم خيالي
فنجوناي لب پريده
قهوه هاي نيمه خورده
منو عشقي که واسه هميشه مُرده
دل به عشق تو سپرده
فال تو رنگ فريب و گريه هاي عاشقونه ست
فال من طنينِ آخرين ترانه است
رنگ قهوه اي چشمات
رنگِ خوابِ که تا شهر بي نهايت منو بُرده
اونجا که آخرِ عشقِ
اونجا که مرزِ سرابِ
