اولین عشق تو

يادت هست روزي كه براي اولين بار يكديگر را ديديم و دست به دوستي زديم تو گفتي اولين عشق من هستي و من گفتم كه تو آخرين عشق من خواهي بود.هر دو راست ميگفتم زيرا تو مرا اولين عشق خود دانستي و من آخرين عشق خود.هر دو همديگر را دوست ميداشتيم و خيال ميكرديم كه ما فقط براي هم آفريده شده ايم و تا ابد نيز خواهيم بود ولي افسوس كه تو زود اين عهد را فراموش كردي و در آخرين كلامت گفتي مگر ممكن است تا ابد فقط به يك نفر بيانديشيم.

ترا در کدامین وادی عاشقان بجویم ؟

در گلزار عاطفه شقایقهای عاشق از تو می گویند و لحظه های زیبای با تو بودن را حس می کنند . تو مرا

از غریب بودن و غریبه شدن نجات دادی و نورهای عاشقانه وجودت را به رویم تاباندی و دستهایم را پر از

بوی عشق کردی .... ای که بی تو مثال درختی بی بارم !

هر روز که طی می شود بیش از پیش وسعت بالهای آبیت را در درون دریای بیکران نگاهت در می یابم .

گویی حتی موجهای تلاطم نگاهت نیز آبهای مهربانی به ساحل نگاه من هدیه می دهند . با تو می توان

دستهای سرد زمستان رنج را با زنجیر عاطفه ذوب گردانید .......

با تو می توان برای تمام لحظات عاشق بود ..... ولی بی تو ...... هر گز . !

 هرگز حسرتي در هيچ کجاي دنيا اين چنين يکجا جمع نمي شود که در

 همين سه واژه کوتاه : " او دوستم ندارد.....

 اگه يه روز رفتي و ديگه برنگشتي به توقول نميدم که منتظرت بمونم .

اما ازت مي خوام وقتي برگشتي يک شاخه گل روي قبرم بذاري

 هرگز حسرتي در هيچ کجاي دنيا اين چنين يکجا جمع نمي شود که در

 همين سه واژه کوتاه : " او دوستم ندارد.....

دزد عشق

من اومدم ولي تونبودي

پرسيدم گفتند:خيلي منتظر موندي

ولي چون من دير كردم

طاقت نياوردي و رفتي

يكي گفت:با يه غريبه رفتي

آره ميدونم

اگه تو كار كس ديگه اي نبود

تو الان اينجا بودي

ولي نميدونم مقصر اين بازي كيه

من كه دير اومدم

يا تو كه نتونستي صبر كني و

با يه غريبه رفتي

راستي چه طوري با غريبه همسفر شدي و رفتي

خيلي دلم ميخواست ميدونستم ...

ميدونستم اون غريبه كيه وچه شكليه

چه طوري ؛آشنا شدين

چه طوري تونست تو رو كه ميگفتي اگه من بميرم هم منتظر تولد دوباره من ميموني،ازانتظارخسته كنه

كاش ميشد كه بدونم تو اين روزهايي كه منتظرم بودي

واست چه اتفاقايي افتاد

نميدونم ... نميدونم... نميدونم...

نميدونم كه ميدوني يا نه كه چرا من دير كردم

نميدونم كه ميدوني يا نه كه من واسه رسيدن به تو

تموم پلها رو خراب كردم

نميدونم كه ميدوني يا نه كه به خاطر تو

چند تا دلو شكستم...

                           عشق مثل گنجیشک میمونه... اگه محکم

عشق مثه يه گنجيشك ميمونه ... اگه محكم بگيريش ميميره ... اگه شل

بگيريش مي پره ... پس سعي كن يه طوري بگيريش كه آروم تو دستات

 خوابش ببره

سلام عزیزم

سلامی که چه رازها در آن نهفته است

عزیزم تو را همچو مرجانی ته دریا می بینم

 و دوست دارم در کنار تو باشم

و دریچه راز خود را به روی تو بگشایم

محبوبم

ای کاش پرنده مهاجر و خوش اوازی بودم

و در دستهای تو اشیانه می ساختم

ای کاش قطره اشکی بودم که از فروغ چشمانت تولد می یافتم

و بر گونه هایت بوسه می زدم

ودر هر گوشه از لبت می رفتم

و انگاه برای نوشتن خاطرات مرکب می شدم

وسپس مایه وجودت می شدم

اما به چه مشغول کنم دیده دل را که تو را می طلبد

و دیده تو را می جوید

عزیزم سوگند می خورم

که بهار را بخاطر زیباییش

 و گل را برای بویدنش

 و تو را بخاطر احساس پاکی که داری

تکه های قلبم را با تو قسمت می کنم

شاید هیچ اثری بر این سرمای

زمستانی نداشته باشد اما......

برای لحظه ای می توانی گرمای

عشق واقعی را در دستانت حس کنی.....

چقدر سخته

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت گرفته

 و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داده

 زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی

حس کنی که هنوز دوستش داری

 چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیوار تکیه بدی

 که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده

 چقدر سخته تو خیال ساعتها باهاش حرف بزنی

اما وقت دیدنش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه

دونه های اشک گونه ها تو خیس کنه

 اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوز

 _**^{دوسش داری}_**

گریه کددم تا بدونی زندگی بی غم نمی شه

اگه دستم و بگیری از غروروت کم نمی شه

ساکت و صبور و عشق وقتی حوصله نداری

پیش حرفای دل من حرف عشق و کم میاری

لحظه هام تلخ و حقیرن

وقتی قهری با دل من

کاش چشات یه جاده میزد

از دل تو تا دل من

میخوام قلبمو بهت هدیه بدم ولی تو رو خدا مواظبش باش نه به خاطر اینکه قلبمه

واسه اینکه تو توشی..

آنگاه که با آسمان ابری دلت برق اميد شدی بر شام بی رنگم...

آنگاه که با ساز شکسته ی تنت آواز زندگی شدی بر دل تنگم...

آن زمانی که سوخته جان خنکای مرهمی شدی بر زخم دلم...

آن زمان که اشک باران گل خنده ی شوقی شدی بر چشم ترم...

به يقين قهرمان قله ی عشقی ،در روزهای زندگیم...

گفتی برف را دوست داری ولی از گلوله برف می ترسی

گفتی گل را دوست داری ولی اونو از شاخه جدا می کنی

گفتی پروانه را دوست داری ولی اونو میگیری و میکشی برای البومت

گفتی پرنده ها رو دوست داری ولی اونارو میزاری توی قفس

چطور از تو نترسم وقتی که میگی تو را دوست دارم

من در غروب تنهايي دو چيز را دوست دارم اول گل را و ديگري تو را !گل را براي تو و تو را براي هميشه

هنوز جاي پات روي قلبمه هنوز داغي كه روي سينه ام گزاشتي هنوز سرد نشده هنوز آخرين لبخند تلخت از جلوي چشام پاك نشده هنوز نتونستم فراموشت كنم اما.....اينو بدون كه همه اونا كم رنگ شدن كافيه يه موج كوچيك بياد تا رد پات و پاك كنه،يه نسيم كوچيك بياد تا اون داغ و سرد كنه فقت مي مونه جاي اون داغ كه من به سوختن و ساختن عادت كردم

ميشه مثل يه قطره اشك بعضي ها رو از چشم انداخت ولي هيچ وقت نمي توني جلوي اشكي رو بگيري مكه با رفتن بعضي ها از چشم جاري ميشه

تو مرا نفهميدي يا نخواستي كه بفهمي نه شايد هم كه فهميده اي اما اين و بدون كه به اندازه بي رحميت دوستت دارم

دلم هر شب فرياد ميزند كه مي آيي آخه دلم نازنين ترين چوپان دروغگوي عالم است

خواهي كه جهان در كف اقبال تو باشد     خواهان كسي باش كه خواهان تو باشد

مرا در تابوت سياهي بگذاريد تا همگان بدانند كه سياه بخت بودم،چشمان مرا باز بگذاريد تا بدانن چشم انتظار از اين دنيا رفته ام دستانم را از تابوت بيرون بگذاريد تا همگان بدانند من به آنچيزي كه مي خواستم نرسيده ام ودر آخر يه پارچه سياه  بر تابوتم بكشيد تا همه بدانند هر چه ظلمت بود كشيدم

@پرسيدم هنگام غروب خورشيد چرا زرد رنگ است؟گفت :از بيم جدايي

یک عمر نوشتم من وای از غم رسوایی            یک عمر سرودم من داد از دل شیدایی

یک عمر زدم آتش بر این دل تنهامن                تا سوزد و سازد با تنهایی و بی تابی

یک عمر نوشتم یار یک عمر نوشتم تو             یک عمر سرودم من تنها نُت رسوایی

آن شور و همه مستی آن عشق و همه هستی    فرسوده و گنگم کرد در بی سر و سامانی

یک عمر نشستم من شاید که تو باز آیی          چشمم به رهت خشکید اما تو نمی آیی

دیگر شده ام مأ یوس آخر تو کجا ماندی           من مانده ام و یادت در کلبه ی تنهایی

یک عمر شدم لیلی یک عمر شدم شیرین          شاید که رسد از راه مجنونی و فرهادی

اما اَسف و حسرت این ها همه اوهام است          دیگر تو نمی آیی .... دیگر تو نمی آیی

امشب شب آخر بود دیگر قلمم خشکید          قلبم ز تپش استاد روحم ز تنم بگریخت

فردا سر خاک من بازم تو نخواهی بود           می دانم و می سوزم... می میرم و می دانم

                           هرگز تو نمی آیی...هرگز تو نمی آیی

اگه تمامي ستارگان شب خاموش گردند و در چشمانت توانستي تنهايي شب را در ک کني و در ته اون دلت از ته دل واسه دردل کردن با يه دوست احساس نياز کردي فراموش نکن کسي هست که در اين شهر هميشه به ياد توست حسرت کشيدن را اين همه تلخ تصور نمي کردم ولي ياد گرفتم چون ديگر از اين به بعد هر ثانيه ام حسرت خواهد بود ...به وقت دوست داشتن ؛ به وقت انتظار کشيدن و حتي به وقت خنديدن

اجازه هست عشق تورو تو کوچه ها داد بزنم ؟

رو پشت بوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم؟

اجازه هست مردم شهر قصه مارو بدونن

اسم منو عشق تورو توی کتابا بخونن

اجازه هست که قلبمو برات چراغونش کنم

پیش نگاه عاشقت چشمامو قربونیش کنم

اجازه می دی تا ابد سر بزارم رو شونه هات

روزی هزارو صد دفعه بگم که می میرم برات

اجازه می دی که بگم حرف عاشقانه هام تویی

دلیل زنده بودنم درد ترانه هام تویی

اجازه  دارم به همه بگم که تو مال منی

 ستارها اینو میگه که تو اقبال منی 

اجازه هست جار بزنم بگم چه قدر دوست دارم

بگم می خواهم بخاطرت سر به بیابون بذارم

اجازه تو دست تو اجازه من دست تو

خنده من خنده تو شکست من شکست تو 

آره عزیز اجازه هست قصه ام را با انتظار با تو ادامه بدم ؟!

مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندند آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند

زن جوان : یواشتر برو من میترسم

مرد جوان : نه ، اینطوری خیلی بهتره

زن جوان : خواهش میکنم ، من خیلی میترسم

مرد جوان : خوب ، اما اول باید بگویی دوستم داری

زن جوان : دوستت دارم ، حالا میشه یواشتر برونی

مرد جوان : مرا محکم بگیر

زن جوان : خوب ، حالا میشه یواشتر بری

مرد جوان : باشه به شرط اینکه کلاه کاسکت مرا برداری و روی سر خودت بگذاری آخه من

نمیتونم راحت برونم ، اذیتم میکنه

روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود. برخورد موتور سیکلت با ساختمان حادثه آفرید .

در این حادثه که به دلیل بریدن ترمز موتور سیکلت رخ داد ، یکی از دو سرنشین زنده ماند و

دیگری درگذشت

 کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان

او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند

می یابد که نفس آدمی را میبرد