آيا مي داني بي تو عالم برايم پوچ و بي معني است
آيا مي داني كه قصه هايم بي تو بي معني است
آيا مي داني كه چراغ قلبم در فراق تو خاموش است
آيا مي داني كه رشته افكارم در فراق تو از هم گسسته است
آيا مي داني كه بي تو جسمي بي روحم ، دلم مي گيرد
آيا مي داني چرا دلم مي گيرد
چون فقط تو را مي طلبم
وقتي تو نيستي دلم مي گيرد
چون فقط با تو زنده ام
پس بايد اين حق را داشته باشم كه داراي دلي پژمرده باشم
چون
نيازم نيست
روحم نيست
خواسته ام نيست
بهترينم نيست
پس در هجران تو همچون شمعي مي سوزم
باز هم دلم مي گيرد
تا لحظه اي كه تو در كنارم باشی و وجودت را حس كنم ..........
لحظه ديدار نزديك است
باز من ديوانه ام ، مستم
باز مي لرزد ، دلم ، دستم
باز گوئي در جهان ديگري هستم
آري ، لحظه ديدار نزديك است
قانون شکن
واسه لحظه داشتنت جونم رو قربون میکنم
قانون عشق رو میشکنم دنیا رو داغون میکنم
می کشمش هر کی بخواد بد جوری بهت نگاه کنه
وای به حال اون کسی که تو رو از من جدا کنه
قانون عشق رو میشکنم به خاطر تو عشق من
بزا همه به من بگن قانون شکن. قانون شکن
به نام نامی خدا ممنون رو ممنوش میکنم
ماه رو به اتیش میکشم خورشید رو خاموش می کنم
واسه رسیدن به تو از همه دنیا می گزرم
برای تو میمیرم وعشقت رو با جون می خرم
تو با منی نفس نفس تو اسمون توی قفس
نه راه پیش دارم نه راه پس دوست دارم همین و بس
فرصت بده
بازهم دلم گرفته چند روزیه که رفتی
میگی به خاطرمن از عشقمون گذ شتی
بمون بزار از اسمت یه شعر نو بسازم
نزار به جرم دیروز امروز رو ببازم
دارم میمیرم برات نزار بیفتم به پا هات
مگر گناهم چی بود که سرد شده اون نگات
به من یه فرصت بده تا دستات رو بگیرم
یا اینکه مال من شی یا پای تو بمیرم
دل رو بزنیم به دریا من و تو تنهای تنها
نشسته ای چه غم الوددر خییال که هستی
در ارزوی که مانده ای پی وصال کی هستی
غریب و خسته و تنهادر انتضار که ای تو
مییان اتش و دریا به اعتبار که ای تو
به وعده ای که نیامد به نامه ای که نخوانده
نگاه تار تو امشب پی طلوع که مانده
مییان این همه کابوس امید رویا نیست
که در هجوم سییاهی چراغی پیدا نیست
بیا در این شب تیره ستاره باش ستاره
برای لحظه پرواز خنده باش دوباره
سفر کن از شب و سرما که فصل اغاز است
به بال پنجرها هم هوای پروازاست
در ارزویهوای نفس بکش به سخاوت
در انتظار نگاهی پر از غرور و طراوت
من کجا بودم پس.......
؟
در دل یه گلبرگ
در دل حادسه ها..
که نگاهم هر روز به شکفتنها بود
در خییالم هرگز نه خزان جای داشت.نه زمستانی بود
در تو گم بودم
من کجا بودم پس...........................؟؟
نا نداشتم واسه موندن امدی نشستی پیشم
برام از ترانه گفتی" گفتی که اسیر خویشم
واسه ادامه راه درهای سکوت رو بستی
برای رهایی من خستگی هام رو شکستی
با نگاه اسمونیت منو تا عاشقی بردی
با قدمهات اظطراب رو به تن جاده سپردی
تن من پر از ستاره نفسم پر پر از ترنم
من شدم همون پرنده که رسید از تو به اغاز
اما اون داغ شبونه اما اون وحشی ظلمت
اشتییاق تو را دزدید با سپاهی از شقاوت
سفره دست من و تو پر شد از افت رفتن
ازدحام تو خرابی تا ترانه از تو گفتن
نا ندارم دیگه اینجا کوله راهم رو بستم
یه دل رفته به بادمکه تو یاد تو شکستم
دلم گرفته از همه تو کی به دادم میرسی
نفس نمونده مهربون تو این شبهای گریه سوز
معجزه کن نفس بده مثل همیشه و هنوز
منو ببر تو لحظه هات من غزلم غزل بخون
طعنه به شوق من نزن تو قطره اشک من بمون
بیا ببین چه بی کسم تو خشم شهر بی کسی
میسوزه فصل بودنم اگه به دادم نرسی
اين جنگل از آن من است
اسم درختانش غم است
با ياري اشکهايم
دريايي مي سازم
با ياري درختهايم
قايقي مي سازم
من هنوز از سمت غروب
قصه اميدت را با تمام وجود گوش مي دهم
مقصدم روشن نيست
مي خواهم چون فروغ از شب بگذرم
به سمت اميدت پارو مي زنم
شايد پشت دريا دستاني باشند
تا ياري دستانم باشند
قلبم چون کويري بي آب
بار ها از تشنگي شکسته است
اما من دريا را قايق را قصه امید تو را
مدام برايش مي خوانم
وز آنجا با ملایک تا حریم کبریا رفتم
به بال جذبه ها پرواز کردم بر سر کعبه
به « سعی» دل ز « مروه » اشکریزان تا « صفا » رفتم
هوای نفس را کشتم، دل از مهر جهان کندم
زدنیا دیده بستم و زتعلق ها رها رفتم
چراغ ماه در دستم، شعاع مهر در جانم
به امداد خطی از نور، تا قرب خدا رفتم
رسیدم تا دل باغی پر از گل های مهتابی
به کوچه کوچه ی آن باغ، باعطر دعا رفتم
به صحن باغ دیدم چشمه ها از نور رنگارنگ
چو قوی سینه مالان در دهان چشمه ها رفتم
زجان شستم سیاهی را در آن امواج نورانی
به امیّد سلامت، تا درِ دارالشفا رفتم
صفایی بود و اشکی بود و شوری بود و حالی بود
همه جان بودم و تا شهر تسلیم و رضا رفتم
چه می پرسی ز پروازم؟ که من خود مستِ این رازم
نمی دانم کجا بودم، نمی دانم کجا رفتم.
عاشق شدم و محرم این کار ندارم
فریاد که غم دارم و غمخوار ندارم
بسیار شدم عاشق دیوانه ازاین پیش
آن صبر که هر بار بد این بار ندارم
جانی که خلاص از شب هجران تو کردم در روز وصال تو به قربان تو کردم
خون بود شرابی که به دوران تو خوردم
غم بود نشاطی که به دوران تو کردم
تا پرده برافکندم از آن صورت زیبا
صاحب نظران را همه حیران تو کردم
در کنج قفس می کشدم حسرت پرواز
با بال و پر سوخته پرواز چه سازم
گفتم که دل از مهر تو برگیرم و هیهات
با این همه افسونگری و ناز چه سازم
خونابه شد آن دل که نهانگاه غمت بود
از پرده در افتد اگر این راز چه سازم
گیرم که نهان برکشم این آه جگر سوز
با اشک تو ای دیده ی غم از چه سازم
تار دل من چشمه ی الحان خدایی ست
از دست تو ای زخمه ی ناساز چه سازم
ساز غزل سایه به دامان تو خوش بود
دور از تو من دل شده آواز چه سازم